+93-747-159-153 — pphs1394@gmail.com
جوانه 3

جوانه ۳

December 6, 2023

نام اثر: جوانه «۳»

نویسندگان: دانش آموزان دوره ابتدائیه لیسه پگاه

ویراستار: محمد امان مهریار

صفحه آرا: یحیا آرض

طراحی جلد: یحیا آرض

تیراژ: ۱۰۰ نسخه

نوبت چاپ: اول، زمستان ۱۴۰۲

ناشر: انتشارات پگاه

چاپ: خدمات چاپ خوشه


 

پیشگفتار

مکتب پگاه با ابتکار در عرصه­‌ی جمع و تکثیر نوشته­‌های دانش آموزانش گام اساسی را برداشته و به عنوان آوانگارد در ادبیات کودک و نوجوان از نشانی مکتب بوده و این عمل­اش قابل تمجید و قدردانی است. اگر چه چند سال است که این نوشته­‌ها وارد بازار متن می­شوند، چون جامعه‌­ی پشت به کتاب ما از آن بی­خبر است، همان طور در پرده­‌ی حجاب مانده و هیچ کسی در مورد آن، چیزی نگفته و ننوشته است. نقدی و یا هم تشویقی را باید هدیه می­کرد، متأسفانه نکرده است.

اینک که فرصت به دست من افتاد و این اثر را خواندم، با همان دانش اندک چند نکته را یاد آور می­شوم. امیدوارم که خوانندگان محترم و فرهنگیان گرامی این جسارت مرا ببخشند. تقاضا می­کنم که همه بخوانند و نقد و نظر داشته باشند.

  1. جمع‌آوری این نوشته‌­ها، نویسندگانش را تشویق می‌­کنند که به نوشتن و نویسندگی ادامه بدهند. احساس ارزشمندی و احساس مسؤلیت را در نویسندگانش بالا می­برند. من مطمئن هستم که این نویسندگان بعد از این نگاه کنجکاوانه به تمام پدیده­‌های اطرافش پیدا کرده و در باره‌­ی همه چه فکر خواهند کرد. یعنی این نوشته‌­ها، جوانه­‌های تفکر و تأمل را در دنیای کودکان بیدار کرده و به حرکت خواهند آورد.
  2. از طرف دیگر مربیان و معلمان مسؤل و باورمند به رشد را نگاه دیگری خواهند داد. آن که به دانش آموزان یاد بدهد که از شعار و خلق شعارهایی که تقریبا کذب و طفره رفتن از مسؤلیت­‌ها را منجر می­شوند، دوری کرده و به واقعیت‌­های عریان و پوشیده رو بیاورند. همان‌طوری که این نوشته­‌ها اکثر شعاری است، کودکان با آن خو نگیرد و الگوی فکری نسل بعدی نشود و باید از آن عبور کنند. ممکن بستر فرهنگی ما شعار زده باشد و این­ها هم با آن بزرگ شده و خو گرفته باشند.
  3. یک گام مفید برای ایجاد فرهنگ تولید متن خواهد بود. چیزی‌که ما در جامعه­ی خود، شدیدا به آن نیاز داریم. فقدان این امر بستر معرفتی و فرهنگی ما را تهی و فلج کرده است. دیگر نوشتن و حس نویسندگی برای کودکان پایه‌­های اول، دوم و سوم و … چیزی عجیب و غریب نخواهد بود. همه به آن فکر کرده و با ابراز اندیشه از نوک قلم، خوی خواهند گرفت و نسل بعدی پویا‌‌تر و مسؤلانه‌‌تر گامی بر خواهند داشت.
  4. یک تحفه­‌ی برای تاریخ سرزمین ما خواهد شد که در این زمانه­ی ما، این کودکان و این نسل، دردشان، دغدغه­، رؤیا پردازی­ها، نگرش و جهان بینی­شان را چگونه به تصویر در آروده اند. چگونه زندگی کرده اند و چگونه مسؤلیت زمانی خود را انجام داده اند. به یادی پاره‌­ی از نیایش دکتر علی شریعتی می­افتم که می­­گفت: خدایا به هنرمندان ما درد ارزانی کن! یعنی شریعتی می­دانست که این هنرمندان، می­توانند این دردها را به تصویر بکشند. درد را روایت کنند. درد را تفسیر و تحلیل کنند؛ تا آیندگان، آن را بشناسند. در غیر آن، دردها همان طور ناشناخته گذر کرده و برخواهند گشت. نسل دیگر را با اَلم بیشتر دست به گریبان خواهند کرد.

اکنون این کودکان، هم در مرحله­‌یی هستند که دارند درد را روایت می­کنند. دردی را که این آدم­ بزرگ­‌های دور و برشان به وجود آورده که بس جانسوز و استخوان سوز اند. با تولید متن از این بستر سرد و نا میمون عبور کرده و فردا، دیروز را به خوانش خواهند گرفت.

محمدامان مهریار

کابل، ۸ قوس ۱۴۰۲ خورشیدی

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x