+93-747-159-153 — pphs1394@gmail.com
مریم حسنی

مریم حسنی

November 18, 2020

مریم ۱۷ سال سن دارد. وی در ۴ جدی سال ۱۳۸۲ در کشور ایران متولد شد. خانواده اش بعد ازگذشت یک سال دوباره به افغانستان برگشت. مریم در سن ۵ سالگی شروع به درس خواندن کرد و یک سال جهشی خواند. او در بهارسال ۱۳۹۵ به مکتب پگاه پیوست. مریم علاقه ی زیادی به والیبال، بایسکل رانی، آموختن زبان های مختلف و طراحی لباس دارد. او می خواهد یک طراح چیره دست شود از این رو در امتحان کانکور اشتراک نکرد.
مریم دوست دارد که با کوشش ها و پشتکارهای خودش یک زندگی مستقل داشته باشد. مریم باور دارد که آمدنش در پگاه برایش یک آغاز کامل در راستای همه چیز بوده مخصوصا در شناختن خودش و خواسته هایش از زندگی.

از زبان مریم
همیشه نباید ماند، گاهی باید بدون رد پا محو شد و رفت در دور ترین نقطه افق.
همیشه نباید یک جا ماند، گاهی باید قاصدک شد و با باد همسفر شد روی ابر ها خانه کرد و زیبایی ها را از بالا تماشا کرد.
همیشه عاقل بودن خوب نیست، گاهی باید در عین هوشیاری خنگ بود گاهی شاید بهلول بودن بهترین راه بود.
همیشه مهربان بودن خوب نیست، باید سنگ شد،سرد شد و مغرور شد برای بقای خودت و نفست.
گاهی باید برای خودت گلی خرید و کادوی به خودت هدیه داد و فقط یکبار برای اولین بار تولدمان را خودمان به فرد خودمان تبریک گفت.
هراز گاهی باید روبروی آیینه ایستاد به خودت خیره شد و یاد اوری کرد قبل از زیبا یا زشت بودن تو انسانی.
گاهی باید در یک شب مهتابی با یک دوچرخه روی زیبایی های شهر قدم گذاشت و بی ترس رکاب زد.
همیشه که نباید سالم بود گاهی برای بزرگ شدن باید تب کرد و دست وپایی شکست.
و همیشه که نباید نفرت کرد گاهی بدون ریا باید دوست داشت و بدون دلیل احترام گذاشت.
این گاهی ها را دوست بدار شاید توانست از تو یکی متفاوت تر از یکی که حالا هستی ساخت.
گاهی ها هیچ وخت اشتباه نمیکند فقط هشدار میدهد و بدون پافشاری رد میشود مثل تابلوهای خطر اطراف پرتگاه.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x